Få andre land er meir ivrige på å få i stand internasjonale utsleppsforpliktingar enn Noreg. Få andre land har like stor vilje til å finansiere klimatiltak i utviklingsland som Noreg. Problemet vårt er er at vi ikkje klarar å samle beina på heimebane. Utsleppa går opp og vi har enno ikkje klart å kome opp med eit prosjekt for nasjonen som strekk seg forbi oljealderen.

Ni månader har gått sidan den internasjonale klimaavtalen blei forhandla fram i Paris. Går det som Obama vil, kjem avtalen til å bli ratifisert innan utgangen av året – før den neste presidenten er på plass. Noreg var blant dei første som ratifiserte avtalen. Utover det har ikkje Paris-avtalen ført til særleg nye handlingar for klimaet her i Noreg. Vi venter framleis på klimalov. Grønt skatteskifte er i spel. Avgjersla om å la Oljefondet investere i unoterte fornybarprosjekt har blitt utsett. Det statlege eigarskapet i Statkraft verkar planlaust.

Paris-avtalen forpliktar oss til å gjere det vi kan for å redusere klimautsleppa. Målet er å stoppe oppvarming rundt 1,5 grader innan utgangen av dette hundreåret – ei klar skjerping frå tidlegare. Klimaforskar Eystein Jansen forklarer i denne rapporten kva rammer det gir for politikken. Men sjølv etter Paris er det ingen sense of urgency å spore i kommunikasjonen frå regjeringa, snarare tvert imot. Leveransane i petroleumspolitikken går ut på å investere for ein ny fossil vekstperiode. Så langt i år har regjeringa både fullført 23. konsesjonsrunde og sparka i gang 24. konsesjonsrunde.

Suksessoppskrifta til det norske oljeeventyret er ein stat som ber nesten all risiko ved leiting og investeringar, føreseielege rammer og kontinuerleg tilgang på nye areal. Tord Lien har heilt rett når han i Dagsnytt atten seier at igangsetting av 24. konsesjonsrunde ikkje representerer noko nytt, det er dette skiftande regjeringar har gjort med stort hell i femti år. Det Lien ikkje nemner er at dei konsesjonsrundane vi diskuterer i dag i beste fall kan føre til ny produksjon om 10-15 år. Om investeringane blir lønsame er på ingen måter gitt. Det kjem an på betalingsvilja for olje og gass i tiåra etter det igjen – fram mot 2050.